Chronimy tych, którzy uczą świat słuchać.
Muzycy również potrzebują wsparcia.

Muzyka dawna to nasza pasja. Czemu? Bo granie jej jest jak odkopywanie starych, zapomnianych skarbów. Odkryta na nowo kilkadziesiąt lat temu przez takich samych pasjonatów, jest wciąż przez kolejne generacje muzyków i muzykologów pielęgnowana, badana i zgłębiana na nowo.

To język, który zaginął — tak jak egipskie hieroglify — i tak jak one wymaga odszyfrowania: przy pomocy traktatów, listów, podręczników gry i innych źródeł zachowanych z tamtych czasów, które musimy zinterpretować, by wykonaniem zbliżyć się do tego, co naprawdę mogło zabrzmieć — i co dziś wciąż jest w stanie ucieszyć, wzruszyć, zachwycić.

Naszą pasją jest również nauczenie tego języka publiczności, żeby nie tylko słyszała co gramy, ale też rozumiała i mogła cieszyć się tym tak samo jak my.

Profesjonalna praktyka muzyczna przypomina sport wyczynowy: lata treningu, dyscyplina i obciążenie wielogodzinnym ćwiczeniem czy próbami, których z zewnątrz nie widać.

Mówimy o tym łagodnie, ale wprost — żeby muzykę można było uprawiać długo, mądrze i radośnie, trzeba dbać o elementarne zasady higieny pracy. Tak jak sportowiec przed biegiem, Ty zadbaj o rozgrzewkę, zanim zaczniesz ćwiczyć.

Świadomość ciała, oddechu, snu i odpoczynku nie odbiera muzyce radości — chroni ją.